Maar die redenering wringt. Het suggereert dat Nederlandse spaarders te voorzichtig zijn -- terwijl het echte probleem ergens anders zit.
In deze post leg ik uit waarom de focus op spaarders misplaatst is, en waarom het vooral de overheid en de banken zijn die hun rol moeten pakken.
Bedrijven hebben kapitaal nodig — maar dat kan op veel manieren
- Een lening bij een bank
- Een lening buiten de bank om
- Het uitgeven van obligaties
-
Het uitgeven van aandelen,
- via de beurs
- via private equity
De vaak herhaalde diagnose luidt: er is te weinig geld voor innovatieve bedrijven. Maar dat roept een logische vraag op:
Hoe kan dat, als banken in principe geld kunnen creëren door leningen te verstrekken?
Het echte probleem: banken zijn risico’s gaan mijden
Wat zie je vervolgens gebeuren?
- Banken steken minder geld in productieve investeringen, zoals nieuwe bedrijven of technologie.
- In plaats daarvan financieren ze liever de aanschaf van financiële producten -- transacties die winstgevend zijn, maar niets bijdragen aan innovatie of productiviteit.
Blijkbaar vinden banken de verhouding tussen risico en rendement bij innovatieve projecten simpelweg niet aantrekkelijk genoeg.
Maar is het dan logisch om de risico’s maar bij de spaarders te leggen? Lijkt me niet. De risico’s veranderen daar immers niet door.
Hoe de overheid wél kan helpen
Met bijvoorbeeld:
- garantieregelingen
- risicodeling
- cofinanciering
Kortom: je kunt risico’s verminderen. Maar dat lukt niet door simpelweg naar spaarders te wijzen.
Bovendien: bedrijven zelf sparen óók massaal
Historisch gezien is er iets opvallends gebeurd:
- In de decennia na de Tweede Wereldoorlog hadden bedrijven een negatieve spaarsaldo: ze leenden om te investeren.
- Vanaf de jaren 80 draaide dat om: bedrijven zijn als geheel positief gaan sparen -- en dat doen ze al tientallen jaren.
De conclusie: laat spaarders met rust
Innovaties kunnen prima gefinancierd worden met bankleningen en met de middelen die bedrijven zelf al hebben.
En ook de integratie van Europese kapitaalmarkten is geen harde voorwaarde voor de financiering van de innovaties die mensen als Mario Draghi en Peter Wennink terecht belangrijk vinden.
Het echte werk ligt bij banken en overheid -- niet bij de spaarder.